Poemoj

Maria Nazaré Laroca

Primedito

Maria Nazaré Laroca

Somer’ malseka
en la urbo.
Januara tempest’ juna
furiozas, kiel aŭtenta
aŭdaco inundanta
posttagmezon
perpleksan.

Sed l’anim’ rifuĝas
en aŭtuno de revoj
maturaj kaj liberaj.

La perdita rigardo
trafenestre ne malkaŝas
la sekretan feliĉon,
ke mi simple ekzistas.

Juiz de Fora, 09/01/2020.

Aldravio

Maria Nazaré Laroca

diversaj
universoj
eternaj
versoj
de
Dio

Juiz de Fora, 1º /10/2021
Brazilo

Rigardo

Maria Nazaré Laroca

Hodiaŭ mi
ekvidis okulon
sur fortranĉita
arbobranĉo.
Rigardo enua,
l’ amara okulo
supren
kvazaŭ helpopeto.

Juiz de Fora, 30/09/2021.
Brazilo

Malgraŭe

Maria Nazaré Laroca

Printempa mateno varmas,
kaj mi lante piediras
inter homoj, hundoj, domoj.
Surtrotuare blankaj floretoj strebas
saluti piedojn vane.

Sur najbara ĝardeno
dank’al friska ventet’ luma
bukedo da floroj gajaj
alridetas min en bluo.
Naturo pluas, kaj
Poezio atentemas.

Juiz de Fora, 29/09/2021.
Brazilo

Dornoj

Maria Nazaré Laroca

(Paŭlo II Korintanoj, 12:7)

Paŭlo el Tarso
vivanta letero de Kristo,
eltenis dornon en la karno
pro dia sankteco

Ĉiutage mi suferas
pro najldoloroj
en rompita ŝultro,
eklernante konstruadi
mian fragilan humanecon.

Juiz de Fora, 26/09/2021
Brazilo

Floroj de l’ bono

Maria Nazaré Laroca

Jam estas tempo
veki printempon,
kiu ankoraŭ dormas
en la seka grundo
de l’ animo.

Jam estas tempo plugi
la dezertan ĝardenon,
kaj humanigi homon
per la humo el amo.

Juiz de Fora, 22/09/2021.
Brazilo

Duonlumo

Maria Nazaré Laroca


Plaĉas al mi la bonsoneco
de kelkaj vortoj tiel,
kiel kunveno, sanktejo,
tagiĝo, aŭroro ...
Sed mi ne scias ankoraŭ
kion fari per ili...
Eble poemon, iam,
kiam la poeziparfumo
denove min vizitos.

Juiz de Fora, 12/09/2021.
Brazilo

Parfumo el infanaĝo

Maria Nazaré Laroca

Kun granda plezuro
mi vidas aŭguste
la manaka’-arbon
en la najbara ĝardeno,
tiel fieran kaj simplan!

Kaj ĝi memorigas min
pri alia sama arbo,
kiu parfumis al mi
la tutan infanaĝon
ĉe l’ kanto jena:
Trans tiu monteto
manaka’arb’ staras,
geedziĝu ni, kaj iru tien!
Ĉu vi? Ĉu vi?

Juiz de Fora, 31/08/2021.
Brazilo

Esperantumi

Maria Nazaré Laroca

Urĝas liberigi la esperon,
kiu ankoraŭ dormas
en la skatolo de Pandora.

Pli ol reva espero,
esperumi nepre necesas;
esperumi la esperon:
Zamenhof donacis la ŝlosilon.

Juiz de Fora, 03/10/2021.
Brazilo

Ekkrio

Maria Nazaré Laroca

Kia animo estas tia,
kruda roko, kiu alfrontas
la furiozon de l’ oceano,
kiu disrompas al ĝi la eĝojn
de l’ orgojlo kaj elreviĝoj?

Kia animo estas tia,
sen la brakum’ de l’ poezio,
kaj distrita vagas tiel
mankhava pri mildeco?

Juiz de Fora, 08/10/2021
Brazilo

Grimpado

Maria Nazaré Laroca

La surtera travivado
estas malrekta ŝtuparo
ŝanceliĝanta en la vento:
ni supreniras, falas, stariĝas,
returne al la sama loko.

Ĉiu ekzistado estas paŝo
sur nemortema grimpado;
mi iras sola en la maŝo
kiu kunigas ĉiujn irantojn.

Juiz de Fora, 11/10/2021.
Brazilo

Demando

Maria Nazaré Laroca

"por ke ĝi ne komprenu per sia koro.” (Jesaja, 6:10)

Blaise Pascal malkovris
ke la koro kialojn havas
kiun racio mem ne scias.
Ĉi tiuj nekonataj kialoj
kantitaj kaj verse kaj proze
jen de Pessoa aŭ Drummond.

Kaj ĉu mi povas do demandi:
ĉu racio havas koron?

Kiel Jesaja nin instruis,
kompreni per la koro;
jen mia sekreta aspiro.
Mankas sento al la racio
por provi ekkompreni
l' intiman naturon de Dio.

Juiz de Fora,13/102021,
Brazilo

Alvoko

Maria Nazaré Laroca

Mi bezonas
veki la semon
de l’interna suno
ade dormanta
ene de mi.

La rutino silenta
ties komfortan
dormon nutras.

Sed transcendo
estas la plej granda urĝo
de mia vivsoifo.

Juiz de Fora, 26/11/2013.

Konscio

Maria Nazaré Laroca

Kaj iam estis lanĉita
eta semo el lumo
en l’ arenon de libervolo.

Kaj ĝi mallumiĝis kaj kreskis
egoisme kaj malhumile,
neante la Ĝardeniston,
malgraŭ Lia ĉeesto.

Sed inter dornoj kaj plumoj,
en la fandujo de l’ tempo,
la kreito provadas

La naivan geometrion
de pasanta birdo,
kaj la defio de l’arbo,
kiu flugas kolore
sen la lokon forlasi.

Libereco ankaŭ doloras.

Juiz de Fora, 12/08/2016.

Gramatiko

Maria Nazaré Laroca

Jen la sencela poeto,
kiu metaforon forĵetas,
kaj al si proponas krei
poemon sen poezio,
nur per la morfologio
de la timigitaj vortoj
pro la radikala tranĉo
en la sinkrono de l’ vivo.

Estas bone flustri bele,
ke la sufikso subjektas
en ĉi tuta litanio
(verkita portugallingve).

Do tiel dolor’ suferas,
ĝi meritas la suferon;
majstre edukas dolor',
kaj dolor’ amas, amante
ankaŭ la dolorkreanton.

Juiz de Fora, 24/10/2021.
Brazilo

Provludo

Maria Nazaré Laroca

Ĉiu ekzistado: unu paŝo
en la danco de eterneco.
Sed kion do atingas
la dancpaŝo senfina?

Memlernanto, do mi serĉas
la lumon vivantan en la strio,
kiu la korojn kunligas
en dolĉa brakumo frata,
kaj mi ekmalfaras tiel
miajn nodojn plej malicajn.

Juiz de Fora, 12/11/2021.

Sereneco

Maria Nazaré Laroca

L’ oreloj ne plu eltenas
la parolojn bruemajn,
kiuj krias en tiu scenejo
ĉe niaj lacaj okuloj.

Voĉbruado, bruego,
kia tumult’, brukriado!
Nur konfuzeg’ en batalo
vidalvide, virtuale...

Mi volas serenan leĝeron
de ĉi fluganta papilio
en sia flava silento,
apud mia fenestro,
sencele dancanta en vento.

Juiz de Juiz de Fora, 14/11/2021.
MG - Brazilo

Parafrazeto

Maria Nazaré Laroca

"La limoj de mia lingvo estas la limoj de mia mondo". (Ludwig Wittgenstein)

Tra densa mallumo brilegas la celo,
al kiu feliĉe ni iras
kun amo, kuraĝo, kaj granda fiero,
ne gravas mokoj ironiaj.

Ni iru la vojon celitan,
ĉiam semante senlace!
La kor' nin pelas al faroj:
senlima ja nia lingvo
limojn de l' mond' jam trapasas.

Juiz de Fora, 06/12/2021.
Brazilo

Fina venko

Maria Nazaré Laroca

"Dio estas mortinta." (Friedrich Nietzsche)

Pardonon, Nietzsche,
Dio ekzistas!
Vi vane malpacis
kun Richard Wagner
nur ĉar Parsifalo
trovis la Sanktan Gralon...

Dio kreis Zamenhof,
kiu kreis Esperanton
pro l’ amo plej sankta
al la frata homaro.

Juiz de Fora, 12/12/2021.
Brazilo

Esperanto

Maria Nazaré Laroca


En la komenco estis la Vorto, kaj la Vorto estis kun Dio, kaj la Vorto estis Dio.
(Johano, 1:1)

En la komenc’ estis la Poeto
Ludoviko Zamenhof, tre saĝa,
kiu pro am’ vivigis la revon
per lingv’ unuigi la homaron.

Esperanto, lingv’ internacia,
fariĝis bela magia ponto
inter foraj popoloj diversaj.

Kaj sur la ĉiel’ de Esperantuj’
belsonaj vortoj flugas inspire
gaje festante la Poezion.

Juiz de Fora, 16/04/2013.
Brazilo

Donaco

Maria Nazaré Laroca


Al Prof. D-rino Helena Sales de Moraes

“Kaj ili ankaŭ, se ili ne restados en sia nekredemeco, engreftiĝos; ĉar Dio povas reengrefti ilin.”
(Al la Romanoj 11:23)

Ĝi estis arbo
malgranda kaj fragila,
vaganta sen radikoj.

Tamen ĝi floris
kaj eĉ fruktodonis,
malgraŭ la doloro
pro ekzistnescio.

Tiam venis grefto:
la mankanta ŝlosil’
por la vojirado
reen al la hejmo.

Juiz de Fora, 24/12/2021
Brazilo

Feliĉan Homon Novan!

Maria Nazaré Laroca


Neniel valoras
la naskiĝo
de la Nova Jaro
el kaskado
de artfajraĵo
se la malnova homo
ne ŝanĝiĝas.

Kiom da promesoj
kaj bondeziroj
ŝimas en la tunelo
de l’ tempo?

Kronoso formanĝas
miajn horojn eblajn...
Mi deziras briziĝi:
ĉion freŝigi kaj pasi.
Hodiaŭ
mi ekserĉas
la mildecon
unikan
de Kristo.
Cabo Frio, 31/12/2015.

Zeŭso

Maria Nazaré Laroca


Jen Zeŭso, ĉarma mopsohundo, la trezoro de Lucas, mia filo.
Impona nomo de la ĉiopova greka dio!
Aminda hundeto. Noblaspekta figuro, plata muzelo, sulkiĝinta kapo, tre esprimplenaj rondaj okuloj. Li ŝajnas kiel serioza pensulo, maltrankvila pri la homa malboneco.
Molkorpa, inteligenta, karesema. La 18-an de februaro li estos unujaraĝa. Sub la signo de Akvario, li estas petolema hundeto, kiu ŝatas ludi, sed facile laciĝas.
Tamen li estas feliĉa, ludema, en sia hunda senkulpeco. Pura amo, fidela amikeco. Fideleco ĝis morto; eĉ post morto, kial ne? Lia feliĉo kuŝas sur la ĉeesto de mia filo.

Juiz de Fora, 07/01/2022.
Brazilo

Neonfloro

Maria Nazaré Laroca


“Tial nek la plantanto estas io, nek la akvumanto; sed Dio, la kreskiganto.”
( I Al la Korintanoj, 3:7)

Pluvadas senĉese
dum tiu ĉi semajnfino
senfina de Januaro.

Jen per poŝtelefono
venas bildo de floro
heliganta la dimanĉon.

La brilo de la ĝojo
de la doma florkolor’
ne eblas en la poemo,
verŝajne en simfonio.

Poezio silentas
antaŭ la beleco dia,
kiun ĝi ne povas esprimi.

La poeto ne ignoras
la povon de l’ adjektivo,
kiu nure malhelpas
la plenecon de l’ belo,
kiu nur al rigard’ montriĝas.

Juiz de Fora, 09/01/2022.
Brazilo