Serĉrezultoj por ŝtelisto



La dua libro - la manon sur la koron.—La ŝteliston oni metis en malliberejon (se ni dirus "oni lin sidigis", tio ĉi estus ne vere, ĉar neniu lin tie sidigis).—Metu la ĉapelon sur la kapon.—La leteron mi adresis:

Ĉu li venis trakosme? - min. Sed likvidi du komplotintajn ŝtelistojn, kiuj agis trompe al la tuta mondo, por doni tiun riĉon al i u honesta, tio ŝajnas logika, ĉu ne? Mi komprenas, racie, ke tiu rezono ne estas ĝusta: se

Ĉu ni kunvenis vane? - la porda malfermaĵo, ke neniam la eta ŝtelisto kapablus eliri. Li tuj prezentis sin: “James McKinzie, el la usona delegitaro, vi ne vidis min ofte, ĉar mi kunsidas ĉe la subkomitato pri laborkondiĉoj.

Ĉu ŝi mortu tra-fike? - aŭteto, kiun li ĵus akiris de amiko ŝtelisto. Neniu vidis lin. Kaj poste li ĵetis ĝin en la riveron. Oni ankoraŭ ne trovis ĝin, kaj la polico certe imagas, ke kiel centoj da junulinoj, ŝi ien

Dankon, amiko! - sed mi ne lasos lin sola kontraŭ ŝtelisto eble danĝera,» Katarina diris decidplene. Milan ne tuj respondis. Li ne ĝuste komprenis kial, sed tiu ideo ne plaĉis al li. Fine, li eligis kelkajn vortojn,

Gerda malaperis - kaj la g ejunuloj sciis pli frue ol la ŝtelistoj, kie troviĝas la trezoro, ili havis multe da tempo por prepari sin. Ili ne dubis, ke la aliaj venos kiel eble plej baldaŭ, kaj ke la tuta bando venos.

Ili kaptis Elzan! - sekvantan pordon. Li aspektis, kvazaŭ ŝtelisto kaptita ĉe la freŝa faro. “La ŝuoj” li komencis sinĝene, preskaŭ ĝeme. “Doloris al mi la piedoj, kaj la ŝuojn mi demetis envenante,” sonis

Tien - se lin atakas bando de dek harditaj ŝtelistoj, kiuj, malgraŭ lia tutforta defendo, lin faligas grunden kaj tie tenas por rabi lian monon, ĉu vi akuzos la viktimon, ke li ne kapablis mastri la atakantojn?

Vere aŭ fantazie - perditaj en siaj pensoj, ke, kiam ŝtelistoj saltis de sur la arboj, ili tute ne estis preparitaj al tuja reago. Tamen, junaj, facilmovaj, ili sukcesis ekkuri antaŭ ol la ŝtelistoj ilin kaptis. "La

Dancu marionetoj! - pri sia nevelkebla amo Dumnokte ŝtelisto vizitis la domon. Ŝi aŭdis, ke li paŝadas ĉe la staloj, sed en sia forlasiteco ŝi eĉ krii ne kuraĝis. La ŝtelisto forportis nur unu porkidon, sed eble

La vagonbondo kantas - - moron, sed la estoninoj ŝtelis de ŝtelisto - koron. La amo estu ĉiam gaja LA amo estu ĉiam gaja, printempe suna, flore maja, sincera en la sentdonaco sen postaj pento kaj minaco..La amo estu sonĝo,

Preter la vivo - sub ŝirm' de l' nokto venas singarda ŝtelisto al kastel' Fenestron sen bru' li rompi penas. Li agas rapide sen ŝancel' En ĉambron malhelan alvenante hazarde al lit' li puŝas sin kaj tie, el lito,

Sándor Petőfi - mornaj, ĉu radiaj, egale - ili estas ŝtelistoj, ne aliaj. Ŝtelistoj ili estas: vin logas flate, lude, ke ili tiru al si atenton vian tute. Kaj dum vi tien-reen rigardas allogite, la belan floron de

Tutmonda sonoro - adultisto" - vi protestas. Nek mi mem ŝtelisto: la vazojn el arĝento mi prudente preteriras. Sed se ne estus la danĝero, tuj elsaltus bridoŝire la misnaturo: Ĉu vi al mi mastro? kiun tiel multe da

Proverbaro esperanta - prenas. – Groŝon ŝtelis – ho, ŝtelisto! milojn ŝtelis – financisto. – Ŝteletiston oni batas, ŝtelegiston oni ŝatas. – Por riĉulo fasto – por malriĉulo festo. – Pli bona io ol nenio.

La Maskobalo de la Ruĝa Morto - de la Ruĝa Morto. Li venis kiel ŝtelisto en la nokto. Kaj unu post la alia faligis la festantojn en la sangokovritajn halojn de ilia festado, kaj ĉiu mortis en la senespera pozicio de sia falo. Kaj

La kanto de l'ĝinoj - por bruege forpeli tiujn flugilhavajn ŝtelistojn. Li ektamburinis kaj tuj aŭdiĝis la subtera voĉo: "Kion vi faras?" Li respondis: "Mi bruas por forpeli la birdojn." "Ne zorgu, ni helpos vin!" Tiam

La Trezoro de La Grandaj Insuloj - antaŭ ol mi mortpafos vin kiel rompoŝteliston. Certe ankaŭ la policestro nenion kriminalan en tio vidos, la viro diris. Mi staris senmove sur la ŝtupetaro, kaj ne sukcesis vidi iun elirvojon. Tial

Tombnokto - flustris. - Sensencaĵon, ili ja estas ŝtelistoj, ĉu vi ne memoras? - Kion ili pensas trovi en la muro de ies bovinejo? Certe ili serĉas la virinon. Kiam ili tiun trovos, ili eldevigos monon de Maittala,

Pensoj el duŝejo - vi havas problemojn kun aŭto, kaj nur ŝtelisto deziras prosperon al vi • Mi foriras al laborejo. Mia hundo: Bonvolu ne foriri. Mi sopiros vin! Mia kato: Ekspedu vin for, tamen ne mortu. Mi verŝajne

La aventuroj de Andreo Jelki - lin kriante. – Ni kaptis ŝteliston! – rompis ilia kriado la silenton de la ĝardeno, kaj en tiu momento kolektiĝis eĉ dekopa grupo, kelkaj ĉinaj fraŭlinoj, kaj junaj armitaj sinjoretoj.

Anekdotoj kaj ŝercoj - estis ruza kaj diris: - Mi trovos la ŝteliston. Vi ĉiu metu vian kapon sub la tablon. Kiam la gastoj faris tion, li demandis: - Ĉu vi ĉiu havas la kapon sub la tablo? - Jes. - respondis la gastoj.

La inĝenia kavaliro Don Kiĥoto el La Manĉa - estas ora» 17 ktp. Se vi skribas pri ŝtelistoj, mi rakontos al vi la historion de Kako, 18 ĉar mi parkere konas ĝin; se pri publikulinoj, la episkopo de Mondoñedo 19 pruntos al vi Lamian, Laidan

Kredu min sinjorino - La direktoroj flankenstaris, dum la du ŝtelistoj rulis kaj forportis la tapiŝon. La ŝtelo ne malkovriĝis, ĝis la veraj transportistoj envenis du horojn poste.” „Nia laboro ne estas tiel facila,

La stranga kazo de Doktoro Jekyll kaj Sinjoro Hyde - pri tiu ĉi estaĵo rampanta kiel ŝtelisto al la lito de Harry! Malfeliĉa Harry, kia vekiĝo! Kaj la danĝero! Ĉar se tiu ĉi Hyde suspektas la ekziston de la testamento, li povos malpacienciĝi pro

Homa seĝo - tuj antaŭ mia nazo, “jen tien la ŝtelisto!” “Ne ĉi tien,…”. Vera komikaĵo! Per kia mirinda ĉarmo ili amuzis min? Sed bedaŭrinde mi ne havas la tempon por detale priskribi la okazintaĵojn,

25 klasikaj Esperantaj noveloj - omaĝo]. ADELA Ŝi rulfalis. La ŝtelisto forsagis, vane peninte rabi la mansakon. Aŭdiĝis seka bato. "Mia kapo!" Ŝi svenis. Ŝi rekonsciiĝis en la brakoj de ĝendarmo. Ĉirkaŭe, dekkelko da homoj.

La aventuro de la blua karbunkolo - kaj komencis paroli pri la kutimoj de ŝtelistoj, kaj kiel ili forigas sian ŝtelaĵon. Mi sciis, ke li estos fidinda, ĉar mi sciis kelkajn sekretojn pri li. Mi decidis do iri rekte al Kilburn, kie li

Mirinda amo - — Vi do ne kredas, ke mi povas esti ŝtelisto, karulineto? — Vilfrido! — la voĉo de Flora estis plena de riproĉo kaj kareso. — Kiel vi povis pensi, ke mi eĉ unu momenton kredas vin kapabla